بازیافت پسماند، یک وظیفه، یک لذت

در دنیای صنعتی امروز با گسترش تصرف و نفوذ انسان در کره زمین، پدیده های بسیاری در این سیاره دست خوش تغییراتی شده است. تغییراتی که عموما تصویر و پیامد زیبایی ندارند. از جمله آنها می توان به افزایش شدید تولید گازهای گلخانه‌ای، افزایش چشم گیر گرمای کره زمین و از تغییرات زیست محیطی حاصل از آن نیز می توان به آب شدن یخ های قطب شمال و جنوب، بالا آمده سطح آب اقیانوس ها و از بین رفتن گونه های جانوران و گیاهان اشاره کرد. تمامی این تغییرات در نهایت دامن گیر زندگی انسان در این کره خاکی خواهد شد. از جمله موارد تاثیرگذار در این تغییرات پسماندها هستند. با صنعتی شدن زندگی انسان ها از صده های پیش، تولید پسماند نیز افزایش یافته است. برای مقابله با اثرات مخرب پسماندها با دو رویکرد مواجه هستیم. یکی تولید کمتر پسماند و دیگری بازیافت و دفع مناسب پسماندهای که گریزی از تولید آنها نیست. بازیافت پسماند مسئله مهمی است که در کشور ما کمتر از استانداردهای جهانی به آن پرداخته می شود. برای اشاره به اهمیت پسماندها از آنها به نام طلای کثیف نام برده می شود. در کشورهای مختلف، آموزش و زیرساخت مناسب برای تفکیک و بازیافت پسماند از خانه ها و محیط بازرگانی و صنعتی در نظر گرفته شده است. در سطح شهر سطل های پسماند به رنگ های مختلف برای تفکیک پسماندها در نظر گرفته شده است. مانند آنچه در تصویر زیر می بینیم هر رنگ از سطل ها مخصوص بازیافت پسماند مخصوص است. تفکیک پسماندها در مرحله پیش از رسیدن به محل بازیافت سبب راحت تر و کم هزینه شدن فرآیند بازیافت پسماند در مراکز تفکیک پسماند می شود.

در گذشته در کشور ما بازیافت پسماند به صورت سنتی انجام می شد. مشاغل سنتی تحت عنوان “نمکی” که در گذشته های دور در ازای معاوضه کالا و فروش نمک در سطح شهرها حضور داشتند. با گذشت زمان کالایی که این افراد دریافت می کردند تبدیل به بازیافت پسماند و پسماند نان خانگی شد. در مقیاسی کوچک و به روشی تقریبا بهداشتی بخشی از پسماندهای تولید شده شهرهای کشور در این سیستم سنتی بازیافت می شد. شاید در آن زمان میزان بازیافت پسماند درصد ناچیزی از حجم کل پسماند تولید شده شهری می بود، اما در مقایسه با زمان حال میزان تولید پسماند درصد بسیاری ناچیزی بود. بسیاری از مردم برای خرید روزمره خود سبدهای مخصوصی داشتند که خریدهای خود را همروزه در همان سبدها قرار می دادند. اما در حال حاضر این رویکرد تغییری ناخوشایندی داشته است. تقریبا می توان گفت هیچکسی از چنین رویکرد دلچسبی دیگر استفاده نمی کند و کیسه های پلاستیکی فروشگاه های مختلف جایگزین سبدهای خانگی شده است. کیسه های پلاستیکی که وقتی حدفاصل فروشگاه تا خانه را طی می کنند تبدیل به پسماند می شوند. شاید هزینه مالی این کیسه های پلاستیکی برای خانواده ها ناچیز باشد ولی مواد شیمیایی، سوخت صنعتی، نیروی انسانی و هزینه های اقتصادی تولید آنها در مقیاس کشور بسیار چشمگیر است. طی سال های اخیر شهرداری تهران اقداماتی را برای بازیافت پسماندهای شهر تهران در نظر گرفته است. با رونق گرفتن کسب و کارهای اینترنتی چندین برنامه کاربردی جهت رسیدگی به این موضوع عرضه شده است که شهروندان تهرانی (شاید حتی بزودی سایر شهرهای کشور) می توانند مانند تمام اپلیکیشن های که در گوشی خود نصب دارند با این برنامه ها پسماندهای خود را بازیافت کنند و در ازای این طلای کثیف پول هم دریافت کنند. با این کار قطعا حس بسیاری لذت بخشی است که هم برای کره زمین و کشورمان قدمی برداشته ایم و هم در ازای پسماند ای که از خانه خود خارج کرده ایم پولی هم دریافت کرده ایم. از جمله این اپلیکیشن ها می توان به نرم افزار جاروب، زرپلاس و کاپزی اشاره کرد.

ما در فروشگاه اینترنتی دلیچی با معرفی یکی از دوستان اقدام به بازیافت پسماندهای واحد لجستیک شرکت کردیم. این واحد مسئول ورود و پذیرش کالاهای ورودی شرکت و همچنین بسته بندی و ارسال سفارش های فروشگاه است. در ابتدا هیچ تصوری از حجم پسماند تولید شده در مجموعه نداشتیم. پس از گذشت کمتر از سه ماه از شروع این فرآیند، موفق به بازیافت 426.4 کیلوگرم پسماند صنعتی تولید شده در واحد لجستیک شدیم. این پسماندها شامل کارتن، کاغذ و پلاستیک بودند. لازم می دونیم ضمن تشکر از تمام کسانی که در شروع و انجام این فرآیند قدمی برداشته اند، در سال جدید علاوه بر حفظ این فرآیند درصد تفکیک و بازیافت پسماندها را بیشتر کنیم. برای تشویق همشهریان و سایر سازمان ها به تفکیک پسماند، آمار بازیافت مجموعه دلیچی را در مجله اینترنتی دلیچی اعلام خواهیم نمود.

دلیچی، به سبک خودت زندگی کن! 🙂

1 دیدگاه دربارهٔ «بازیافت پسماند، یک وظیفه، یک لذت»

دیدگاه‌ خود را بیان کنید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

به بالای صفحه بردن